Εκδήλωση στο Ίλιον για τα Τέμπη με τον Πάνο Ρουτση, την Κατερίνα Μάτσα και τον Κώστα Παπαδάκη

Την Κυριακή 22 Μαρτίου, μια μέρα πριν την έναρξη της δίκης για το έγκλημα στα Τέμπη, στα δικαστήρια της Λάρισας, η Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά  με την στήριξη της Αριστερής Κίνησης Ιλίου και του Κοινωνικού Ιατρείου Ιλίου, οργάνωσαν μια πολύ ενδιαφέρον εκδήλωση με ομιλητές τον αγωνιστή Πάνο Ρούτση πατέρα θύματος των Τεμπών, την ψυχίατρο Κατερίνα Μάτσα και τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη. 

 

 

Την εκδήλωση άνοιξε με Καλωσόρισμα η Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά αναφερόμενη στις αν επάλληλες εργατικές και κρατικές δολοφονίες με χαρακτηριστική την έκρηξη του εργοστασίου «Βιολαντα» και την κλιμάκωση της πολεμικής απειλής.

 

Το πρώτο λόγο από τους ομιλητές πήρε ο Κώστας Παπαδάκης δικηγόρος στην ιστορική δική της Χρυσής Αυγής. Ξεκίνησε τον λόγο του λέγοντας ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση έχει μία ιδιαίτερη αξία που γίνεται μία μέρα πριν την έναρξη της ιστορικής δίκης καθώς αυτός ο αγώνας για το έγκλημα στα Τέμπη μετέτρεψε μία κοινωνία συνολικού πένθους σε μία κοινωνία συνολικού αγώνα. Συνέχισε λέγοντας ότι το γεγονός της κινητοποίησης της ελληνικής κοινωνίας διαψεύδει τους διάφορους βιαστικούς ισχυρισμούς οι οποίοι σπεύδουν να χαρακτηρίσουν την κοινωνία συντηρητικοποιημενη και πολύ περισσότερο εκφασισμένη για να μεταθέσουν την ευθύνη από τη δική τους ανικανότητα. Η υπόθεση των Τεμπών αναδεικνύει όλες εκείνες τις πλευρές οι οποίες ορίζουν τους κανόνες της εκμετάλλευσης της καταπίεσης και της καταστολής και που οδήγησαν και σε αυτό το δυστύχημα που σωστά ο κόσμος το ονομάζει έγκλημα. Στην συνέχεια αναφέρθηκε στον ηρωικό αγώνα του Πάνο Ρουτση και ολόκληρης της κοινωνίας για τα Τέμπη, στο ιστορικό της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού σταθμού και τις ευθύνες όλων των προηγουμένων κυβερνήσεων και έπειτα εμβαθύνει στο πλαίσιο που διαδραματίζεται ο δικαστικός αγώνας ως ειδικός σε αυτό το πεδίο. Με εξαιρετικό θράσος η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία αν επάλληλα προσπάθησαν να συγκαλύψουν το έγκλημα, να παρουσιάσουν τα αιτήματα των συγγενών και της απεργίας πείνας του Π. Ρουτση ως άτοπα και με αποκορύφωμα τα τραγικά συμβάντα στην δική των προηγούμενων ημερών για τα Τέμπη, όπου η εισαγγελέας λιποθύμησε ενώ νωρίτερα παραβιάζοντας νομικούς κανόνες της δικής που αφορά ολόκληρη της κοινωνία παρέδωσε σχετικά νομικά έγγραφα τα οποία είχαν γραφτεί χειρόγραφα με στυλό και άλλη μία φορά δεν παραδόθηκε στους συγγενείς οπτικό και ακουστικό υλικό. Μια δική τραγικό κωμική δίκη που κανονικά θα έπρεπε να διαδραματίζεται κάτω από ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Ο Παπαδάκης ανέφερε ότι παρόμοια τέτοια περιστατικά καθόλου τυχαίο υπήρχαν και στην δική για την Χ.Α. όπως και σε άλλες πολιτικές δίκες που αποτέλεσαν κόμβος της ταξικής πάλης. 

Στην συνέχεια τον λόγο πήρε η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα εκπροσωπώντας το δίκτυο κοινωνικών ιατρείων αλληλεγγύης, πιάνοντας το νήμα από τα λόγια του Παπαδάκη ότι αυτή η είχε την μεταμορφωτική ιδιότητα για την κοινωνία και από μια κοινωνία συλλογικούς πένθους μετατράπηκε σε μια κοινωνία συλλογικού αγώνα με τις κολοσιαιεςδιαδηλώσεις που κατέκλυσαν ολόκληρη την χώρα. Η υπόθεση των Τεμπών αποτελεί τραγική με την αρχαιοελληνική έννοια. Το ελληνικό κράτος διέπραξε « Ύβρις » προς τους νεκρούς ενώ καταδίκασε σε τραύμα ολόκληρη την κοινωνία. Και διαδικασία που διαπράχθει σε τρείς χρόνους: Την στιγμή του δυστυχήματος, την στιγμή της εγκατάλειψης και τέλος την στιγμή της συγκάλυψης. Ο μεγαλύτερος κοινωνικός απολογισμός είναι ο αποκλεισμός των νεκρών . Το ελληνικό κράτος επανειλημμένα προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει σε καθέναν το πένθος μετατρέποντας το σε προσωπικό. Παρόλα αυτά το πένθος συλλογικοποιηθηκε και με την μεταμορφωτική του ικανότητα γέννησε έναν νέο κόσμο αγώνα. Συνέχισε υποστηρίζοντας ότι, η εμπειρία των Τεμπών έχει απονομιμοποίησει δικαιοσύνη και την κρίση της δικαστικής εξουσίας και έχει αποκαλύψει μια νέα γενιά ανθρώπων που μάχονται για δικαιοσύνη, συμμετέχουν στις διαδηλώσεις ενώ δεν αποτελούν μέρος του οργανωμένου κινήματος. Η οποία γενιά αποκαλύφθηκε μέσα από έναν αγώνα για δικαιοσύνη που θα ολοκληρωθεί μόνο μέσω την ολοκληρωτικής κοινωνικής απελευθέρωσης και την καταστροφή του καπιταλισμού.

Τέλος τον λόγο πήρε ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του δολοφονημένου Ντένις Ρούτσι. Ξεκίνησε λέγοντας ότι τα λόγια της Κατερίνας Μάτσα αποτυπώνουν με καθαρότητα ολόκληρη την αλήθεια. Αναφέρθηκε στο ιστορικό του κοινωνικού αγώνα για το έγκλημα στα Τέμπη, την απεργία πείνας, την θρασύδειλη στάση της κυβέρνησης που συνέχεια εξαπατάει των συλλόγων συγγενών θυμάτων και τέλος στην επόμενη ημέρα του αγώνα. Υποστήριξε ότι υπάρχει ακόμα μακρύς δρόμος ως το τέλος αυτού του αγώνα για τον οποίο όμως δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Εμείς είμαστε η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας και οι δολοφόνοι είναι μόνοι τους, πανικόβλητοι και προσπαθούν να συγκαλύψουν με κάθε τρόπο την υπόθεση. Όσο υπάρχει αυτή η μάχη, όσοι ολόκληρος ο κόσμος συμμετέχει και αγωνίζεται ενάντια στους δολοφόνους, η νίκη είναι νομοτελειακά σίγουρη.

Στο τέλος ακολούθησε πλούσια συζήτηση με το κοινό